Hallo allemaal, fijn dat je weer eens komt meelezen met wat er allemaal gebeurd in en rond mijn leven. 😃
Al een poosje had ik wat steken en pijn rond om mijn bil, soms dan was dit niet echt uit te houden. Maar ach... je moet door hea?! Tot ongeveer een maand geleden... stond ik op een zaterdag midden in de supermarkt, hartstikke druk, opgejaagd door een medewerker met de schrobmachine en ik kon nergens langs... een andere klant zette zijn kar voor mij aan de kant en Chloë besloot aan de kar te gaan hangen.. en op dat moment ging ik gigantisch door mijn rug! Er ging van alles door mijn hoofd.. "hoe kom ik hier weer weg? Wat gebeurd er als ik doorloop? En hoe moet dat als ik niks kan nu op het moment? Ik sta midden in de winkel... " ik kon wel huilen!
Toch maar geprobeerd door te lopen. Bij de kassa was het ook zo druk pfff wat moet je dan hea? Ik heb doorgezet. Ik moest de boodschappen thuis krijgen, en dat is gelukt. Vraag me niet hoe.. ik verbaas mezelf er nog over..
Het hele weekend over werd het nog niks beter. Ik heb me af moeten melden op het werk.. en de maandag ochtend gelijk de dokter maar gebeld. Die had geen plek die dag.. eigenlijk pas die woensdag.. ik kon er écht niet meer tussen. Aangegeven dat ik ook niet zolang kon wachten.. toen kon ik dinsdag toch wel heen..
Bij de dokter voelde ze aan mijn heupen klopte 3 x op mijn rug en toen kwam ze tot de conclusie dat ik ischias had! Nou, mooi klaar mee..
Fysio was het advies. Nou.. dat ging ik doen.. wat masseren en toen de vraag welke onderzoeken ik gehad had dat ze tot de diagnose ischias kwam.. "Ja, aan de heupen voelen en 3 keer kloppen, zei ik. En toen wist de dokter dat ik ischias had" nou dat was lachen! Vervolg afspraak gemaakt. Weer de dokter gebeld.. dat ik toch liever echt onderzoeken wou hebben om het écht zeker te weten wat het is. Dat liet ze over aan de fysio zei ze.
Ik heb al een tijdje een soort knobbeltje in mijn nek. Maar ik voelde deze dus nu heel duidelijk. En ik had toch een soort van abbonement bij de dokter op dat moment dus ik dacht ik maak even weer een afspraak.. daar zat ik weer.. -kon net zo goed een thermoskan met thee meenemen, misschien werd het dan nog wat gezelliger- maar goed... zij aan het voelen (en net wat ik dacht hea) ze voelde eerst ook nog niks .. ik zei gewoon "ik blijf net zo lang zitten tot je het voelt" en even later voelde ze het ook.. ja, ze wou daar nog geen onderzoek naar doen zei ze.. als die groter werd dan kon ik een echo aanvragen. Wat het was? Ja, dat wist ze ook niet. Kon een vetbultje zijn, lymfeklieren... tja dat was niet met zekerheid te zeggen! Ze hoopte dat ze mij hiermee gerust kon stellen. Maar ik werd inwendig enorm boos. Want ik voelde mij niet serieus genomen. -wat een geruststelling-
Het gaat langzaam aan wat beter met mijn rug.. maar ik wil nog niet te vroeg juichen! Ik doe het nog even rustig aan.. (het kost me soms écht nog veel energie) morgen ga ik een paar uurtjes werken! Proberen of het goed lukt.. ik heb er zin aan, ik mis het enorm.. maar hoe gek het ook klinkt, misschien heeft het ook wel iets goeds gedaan met de chaos in mijn hoofd.. in mijn hoofd is nu wat meer ruimte voor rust, misschien heeft mijn lichaam me teruggefloten, om me eraan te herinneren dat ik niet zo moet doorrazen en ook stil mag staan bij de allerbelangrijkste dingen in het leven. GENIETEN van de kleinste dingen.
Een lach van Chloë, en afgelopen woensdag heb ik nieuwe skechers gekocht (dat had ik nodig hoor. Nieuwe platte schoenen, want hakken accepteert mijn lichaam nog niet) en dat is toch fijn hea? Dat dat gewoon kan!, het meest van de tijd kon ik niet veel doen dus ik heb bladzijdes vol geschreven in mijn dagboek, en in de avond voordat ik ga slapen dan lees ik een stukje uit een boek in plaats van dat ik op mijn telefoon ga scrollen (deze houden we erin hoor. Wat heerlijk). Gewoon de kleine momenten die er toe doen!
Dus bij deze hoop ik jullie een beetje te motiveren, tijd te maken voor leuke dingen, voor dingen die je écht laten stralen, na te denken en op een rijtje te zetten wat voor jou er écht toe doet!
En ik kon lekker even klagen, heerlijk! Dat lucht soms ook op. Maar nu weer positief, op naar een sterker lichaam en weer langzaam aan doen waar ik van houd! Ik kwam er achter dat ik mijn werk wat ik nu doe, écht heel erg leuk vind.. dus ik verheug me erop weer te gaan opbouwen. Zodat ik straks weer kan stralen bij de bewoners en mijn collega's op het werk. En dat ik thuis de rust in mijn hoofd kan houden en kan genieten van alle mooie momenten met mijn gezin en de liefste mensen om mij heen!
Liefs Lizzie
Reactie plaatsen
Reacties